نوادگان علي بابا

تبر حادثه در دست که بود؟
خبر ویرانی
از دهانی که نمی دانستیم
دوست
یا دشمن بود
در فضایی که می آشفت پر پروانه
همچو رعدی که زمین را و زمان را
می آشوبد
می آشفت
دل ما می لرزید
اشک؟
نه
سیل واری که ز هر دیده فرو می بارید
خبر تلخترین حادثه را
از نگاهی به نگاهی دیگر
جاری می کرد
ما در این بهت عظیم
با دل ناباور
همه همدیگر را
به تسلی خواندیم
ما که خود مستحق تسلیت دوست
به دوست
تسلیت می گفتیم
خبر حادثه را باور کن
تبر حادثه در دست که بود؟

حمید مصدق

         ندا جون تولدت مبارک

                     ۱۲۰ساله بشی جیگر

 تنهایم تنهای تنها

 الان تو دانشگاه ام که دارم این پست رو می ذارم

نبود در تار و پودش           ديدي گفت عاشقه عاشق

@@@@@@@@   نبودش  @@@@@@@@@@

امشب همه جا حرف  از آسمون و مهتابه  ،  تموم خونه ديدار اين خونه

فقط  خوابه ، تو كه رفتي هواي  خونه تب داره  ،  داره  از درو ديوارش غم

عشق تو مي باره ، دارم مي ميرم از بس غصه خوردم ،  بيا بر گرد تا ازعشقت

نمردم، همون كه فكر نمي كردي نمونده پيشت، ديدي رفت ودل ما رو سوزوندش

حيات خونه دل مي گه درخت ها همه خاموشن، به جاي كفتر و  گنجشك  كلاغاي

سياه پوشن ،  چراغ  خونه  خوابيده  توي  دنياي خاموشي  ،   ديگه  ساعت رو

طاقچه شده كارش فراموشي  ،  شده كارش فراموشي  ،  ديگه  بارون  نمي

باره  اگر چه  ابر سياه  ،  تو كه  نيستي  توي  اين خونه ،   ديگه  آشفته

بازاريست  ،  تموم  گل ها  خشكيدن مثل خار بيابون ها ،  ديگه  از

رنگ  و رو رفته ، كوچه و خيابون ها ،،، من گفتم و يارم گفت

گفتيم و سفر كرديم،از دشت شقايق ها،با عشق گذركرديم

گفتم اگه من مردم ، چقدر به من وفاداري، عشقو

به فراموشي ،چند روزه تو مي سپاري

گفتم كه تو مي دوني،سرخاك

تو مي ميرم ، ولي

تا لحظه مردن

نمي گيرم

دل از

تو

*مامانم روزت مبارك... من كه چيز با ارزشي ندارم هديه بدم اما ميخوام بهت بگم كه تمام جوونيم فداي يه تار موي سپيد توئه.با تمام قلبم دوستت دارم.

از طرف خودم و همه دختر خاله ها و پسرخاله هام برای مامانای مهربونمون.

آنچه که من در طلبش هستم تنها در سایه صبر پدیدار میگردد چیزی که من اینروزها کمتر دارمش...

سهراب گفتي:چشمها را بايد شصت!شستم ولي..........

گفتي جور ديگر بايد ديد!ديدم ولي.............

گفتي زير باران بايد رفت!رفتم ولي..............

او نه چشم هاي خيس و شسته ام را نه نگاه ديگرم راهيچ كدام را نديدفقط در زير باران با طعنه اي خنديد و گفت..........ديوانه ي باران زده...............

                                    .......................................................

يك عشق عروج است و رسيدن به كمال

                              يك عشق غوغاي درون است و تمناي وصال

يك عشق سكوت است و سخن گفتن چشم

                             يك عشق خيال است و خيال است و خيال..................

                                   ......................................................

تو در كجاي «مدينه»آرميده اي، اي آرامش مدينه ؟

تو را كدام قسمت از خاك «يثرب» در برگرفته است؟...

در سوگ وفاتت در کجا بايد گريست ؟ ...

شبنم اشك را در پاي كدام نهال بايد ريخت؟

 دست «حسنين» را گرفته به كجا بايد آورد؟

شهادتت، به «حق» شهادت ميدهد... و رفتنت، «رفته»ها را به ياد مي آورد. 

خفتنت در خاك تيره،خفتگان تيره روز را بيدار مي كند.

مزار پنهانت، پنها ن ها را آشكار مي كند.

گريه هايت از خنده هاي نا حق پرده بر مي دارد. 

                     به جويبار كه در من جاري بود

به ابرها كه فكرهاي طويلم بودند

به رشد دردناك سپيدارهاي باغ كه با من

از فصل هاي خشك گذر مي كردند

به دسته هاي كلاغان

كه عطر مزرعه هاي شبانه را

براي من هديه مي آوردند.